دردنامه شهادت

خدایا این دل امشب بیقرار است                              بیاد لاله ها اندوهبار است

زمانی لاله ها را یار بودیم                                        قرین لاله در گلزار بودیم

شبی آمد که کوچیدند و رفتند                                  میان ابراها رفتند و رفتند

قسم دادند من را تا نمانم                                    خدایا این قسم سوزانده جانم


 

                                                                           شعر از: داود رئوفی  «شاهد»


قسم دادند و صبری هم نکردند                           دل بشکسته را مرهم نکردند

قسم دادند و رَخش خویش راندند                              دم آخر نگاهم را نخواندند

نگاهم حسرت و اندوه و غم بود                            فراق دوستان آخر ستم بود

مرا با عاشقان هم خانگی بود                            مرا با مردگان بیگانگی بود

مگر عهد اُخوت را نبستند                                   چرا رفتند و عهد خود شکستند

حجاب از چهره خود برگرفتند                                شراب از ساقی کوثر گرفتند

شراب عشق را با من نخوردند                                  مـرا تـا وادی رندان نبردند

مرا با مُردگان  در خانه هِشتند                                  بروی درب را هـم نـوشتند

شهادت چاره روئیدن توست                                ره آزادگی کـوشیدن توست

رفیقان مرا هم دست گیرید                            دو دستی را که تبدار است گیرید

رفیقان راحت آنجا پرگشودید                                    میان جنت الماوی غنودید

مرنجانیدم از درد جدایی                                        دلم بشکسته از این بیوفایی

دلم بگرفت باز از غربت و غم                                    میـان سینه مـالامـال مـاتم

صدای دوستان در خانه پیچید                    که «شاهد» باید از این خانه کوچید



موضوعات مرتبط:
برچسب‌ها:
[ دوشنبه ۱۳٩۱/۸/۱٥ ] [ ٦:٠٠ ‎ب.ظ ] [ خادم الشهدا ]